Nie, Dolores!
Zostaw mnie!
Zostaw mnie, Dolores!
Puść mnie!
Proszę, Dolores.
List polecony.
Nie uwierzysz, co się stało w porcie.
Dolores Claiborne, co ty, u diabła, robisz...
O mój Boże.
Co ty zrobiłaś?
Odłóż to. Słyszysz? Odłóż to.
Jezu, Dolores.
O Boże.
Zabiłaś ją.
-Wyrzuć zdjęcie. -Nic z tego.
Zajmuje pół strony.
Pozwolę ci zrobić podpis.
-To kluczowy fragment, Peter. -To sieczka.
Omawiam tam całą kampanię.
Bez tego artykuł jest lepszy.
Powiedziałeś, że jest świetny.
Powiedziałem, że jest cudowny.
-Jest różnica? -Tak.
O pół strony.
Świetnie.
Zrobisz, jak zechcesz.
Mogę jechać do Arizony.
Mam niezły materiał o błędach w sztuce lekarskiej.
-Była żona chirurga... -Chwileczkę.
Wczoraj wieczorem gadałyśmy przez telefon 20 minut.
-Nie przydzieliłem ci tego. -Przydzielisz.
Przyhamuj.
Daj spokój, Peter. To materiał na książkę.
Zasłużyłam na to.
Dlaczego to zawsze dla ciebie sprawa życia lub śmierci?
Nie jesteś tu jedyną dziennikarką.
Muszę uszczęśliwić tuzin innych osób. Wiesz o tym.
Świetnie.
Odkąd się ze mną nie pieprzysz, upieprzasz mnie.
O co chodzi, Helen?
Jest faks do Seleny.
Z Phoenix?
Nie, to wycinek z Wiadomości Bangorskich .
"Dama z towarzystwa nie żyje. Zatrzymano gosposię.
-"Dolores St. George z..." -Gdzie pierwsza strona?
TO TWOJA MATKA?
RATUSZ
Faks?
Zapomnij o tym.
Tu jest jeszcze XIX wiek.
Żartujesz?
Nie ma motelu. Jedna restauracja.
Musiałem spać na polówce w ratuszu.
Niech się uspokoi. Nie przyjechałem tu na urlop.
Wrócę na ląd, jak tylko się z tym uporam.
-Czym mogę pani służyć? -Szukam Dolores Claiborne.
Kim pani jest?
Jej córką.
Nazywam się John Mackey.
Oficer śledczy.
Proszę zadzwonić do konstabla Stamshawa.
-Niech tu zaraz przyjdzie. -Tak jest.
Przepraszam.
Palenie wzbronione. Budynek publiczny.
Spotkaliśmy się już, panno St. George.
Czyżby?
Miała pani jakieś 13 lat.
Kiedy było zaćmienie słońca?
Chyba w '75?
Prowadziłem śledztwo...
w sprawie śmierci pani ojca.
Przesłuchiwałem panią.
O co chodzi, John?
Przyjechała panna St. George.
Selena?
Wielkie nieba!
Frank Stamshaw.
Brat szeryfa.
Liceum w Jonesport.
-Jasne. Jak się masz? -Nie widzieliśmy się szmat czasu.
Rzeczywiście.
Szczerze mówiąc, dziwię się, że cię tu widzę.
Twoja mama nalegała, żebyśmy się z tobą nie kontaktowali.
-Nie wiedziałem, że Dolores dzwoniła. -Nie dzwoniła.
Do mojego biura przyszedł faks z wycinkiem z gazety.
Gdzie pani pracuje?
Przyjechałam z Nowego Jorku.
Jest tutaj czy nie?
-Jest na górze. -Dziękuję.
John?
Jest aresztowana?
Formalnie, nie.
Detektyw Mackey przyjechał wczoraj i dopiero co zaczęliśmy.
Co?
Przesłuchanie odbędzie się w poniedziałek rano.
Przez weekend uporządkujemy sprawy.
Dlaczego trzymacie ją pod kluczem?
Vera Donovan nie żyje.
Dzisiaj w Machais zrobili autopsję.
I okazało się,
że przyczyną śmierci był upadek.
Tylko pani matka była wtedy z panią Donovan.
Na tym polegała jej praca, prawda?
Obawiam się, panno St. George,
że to coś więcej, niż mogła pani wyczytać w gazecie.
Co ty robisz?
Sprzątam ten pieprznik.
Brudno tu jak w chlewie.
Jesteś podejrzaną, nie służącą.
Zostaw to.
Masz gościa.
Mówiłam wam, że nie chcę adwokata.
To twoja córka.
Mój Boże.
Patrzcie, patrzcie...
Obcięłaś włosy.
Ja nie...
Wezwaliście ją?
Zrobiliście to?
-Jezu Chryste, odważni jesteście. -Sama przyjechała.
Patrzcie, patrzcie.
Ja tylko...
Mój Boże.
To naprawdę ty?
Patrz.
-Hej, pani Claiborne! -Zabiłaś dziś kogoś?
Jeszcze nie. Wiem, od kogo zacznę, jeśli się zdecyduję.
-Do domu. -Gdzie samochód?
Naprzeciwko.
Mieszkałaś u pani Donovan.
Nie wolno tam wchodzić.
Wiecie, że mam własny dom.
Chcielibyśmy, żeby tu została co najmniej cztery dni.
Zawiadomię was, jeśli postanowię pojechać do Ameryki Południowej.
-Byłbym wdzięczny. -Jeszcze jedno, pani St. George.
Nazywam się Claiborne!
Zmieniłam nazwisko po śmierci Joego.
Przepraszam, pani Claiborne.
Dzień dobry, Pam.
Przykro mi, ale powinna pani zapewnić sobie adwokata.
Przykro panu?
Ostatni raz było panu przykro, gdy nie mógł pan wygrzebać monety...
z zamka publicznej toalety.
Czuję się głupio, bo nie wiem, co powiedzieć.
Jesteś dorosła...
i wyglądasz tak...
Wyrosłaś na piękną kobietę, Seleno.
Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś.
Ani ja.
Musiałaś mieć powód, żeby się tak ostro...
wobec nich zachować.
Czasem kobieta musi być suką, żeby przetrwać.
Ładny samochód.
Wynajęty.
Płacisz za dzień czy za tydzień?
Pytasz, jak długo zostanę?
Jesteś bardziej nerwowa ode mnie.
W poniedziałek muszę być w Phoenix.
To ważna sprawa. Próbuję się z tego wykręcić, ale może mi się nie udać.
Nie zabiłam jej.
Nie zepchnęłam jej z tych cholernych schodów.
To chcesz wiedzieć?
No więc, mówię ci.
Nie zamordowałam tej suki, tak samo, jak nie mam diamentowej kolii.
Naoczny świadek twierdzi,
że stałaś nad ciałem, trzymając w ręce wałek do ciasta.
Od kiedy palisz?
Nie słuchasz mnie? Oni mówią o morderstwie.
Na szczęście nie wyznaczyli kaucji.
Straszny, prawda?
Nie możemy tu stać cały dzień.
Co za bałagan!
Prawdziwi artyści.
Dziwka
Spójrz na ten bałagan.
Chryste Panie.
Cholerni smarkacze.
Chyba wiem, kto to zrobił.
Ja spróbuję.
Selena.
Wejdź do domu.
Wejdź do domu, natychmiast.
Jestem w domu.
Zimno tu, wiem.
Pełno kurzu.
Dzięki Bogu, że płaciłam za światło.
Mam trochę drewna. Zaraz zagotujemy wodę.
Na górze powinna być czysta bielizna.
Im dłużej tu człowiek jest, tym okropniej się czuje.
Nieczynny.
Od trzech lat.
Gdybym dzwoniła częściej, wiedziałabym.
Dzwoniłaś do Very na Boże Narodzenie.
Ty też mogłaś dzwonić, mamo.
To nie ma sensu. Potrzebny mi telefon.
Zamieszkam w motelu.
Zamknięty.
Skończył się sezon.
A pensjonat Rinera?
Riner wyjechał.
Pensjonat spłonął.
To już chyba z pięć lat.
Cholera.
Telefon jest w mieście.
-I tak musimy pojechać na zakupy. -Ja pojadę.
Sama.
Zajmę się tym.
Nie wiesz, czego potrzebujemy.
Przypuszczam, że wszystkiego.
PRASA
LONDYN ANGLIA
Brutalny to właściwe słowo
PYTANIA O POKÓJ
ŻYCIE DUCHOWE W oczekiwaniu na bunt
ADAGIO z "Księżycowej Sonaty"
Wiesz, co? Pobawimy się. Umiesz liczyć piątkami?
Nie umiesz. Mogę cię nauczyć. Jesteś bystra.
Policzmy piątkami. Chcesz pobawić się w chowanego?
5, 10, 15, 20...
25, 30.
Gdzie ona jest? Nigdzie nie mogę znaleźć Seleny.
Słyszę jakieś hałasy na górze, ale nie mogę znaleźć Seleny.
Gdzie ona jest?
Zginęła?
Co to za hałas?
Co ja słyszałam?
Nie wiem. Chyba coś słyszałam.
Jesteś już.
Pomogę ci. To moja robota.
-Musisz być głodna. -Te wszystkie telefony.
To trwało dłużej niż myślałam.
Woda się zagrzała.
Weź gorącą kąpiel. Ja się tym zajmę.
Godzinę szukałam tego radiologa,
tylko po to, żeby usłyszeć, że nie zgadza się na nagranie.
Piszesz nowy artykuł?
Powiedziałaś, że jest gorąca woda?
Idź na górę i odśwież się.
Śmiało.
Nic cię tam nie ugryzie.
To musi być silny stres.
Rozmawiać z tymi wszystkimi...
sławnymi ludźmi.
Oprawiłam zdjęcie.
Ty z Richardem Nixonem.
Reklamował swoją książkę.
Mam album.
Przechowuję wszystkie twoje artykuły.
Odkładają je dla mnie w Jonesport.
Czytywałam je Verze,
kiedy była w stanie słuchać.
Świetnie sobie poradziłaś.
Tak myślisz?
Jak świetnie?
Nawet pani Vera Co-Nosa-Zadziera była pod wrażeniem.
Trzeba było widzieć jej minę, gdy zobaczyła zdjęcie na okładce...
Jakby połknęła żabę.
Nie powinnaś tyle pić.
Znam swoje możliwości.
Skąd ja to znam?
Na twoim miejscu, dałabym spokój.
Widziałam w życiu wielu pijaków.
To wszystko.
Co go miało uszczęśliwiać?
Unieszczęśliwianie wszystkich wokół.
Dlatego go zabiłaś?
Zadałam trudne pytanie.
Skrzywienie zawodowe.
Nie przejmuj się, mamo.
O to samo spytałam kiedyś Jean Harris.
Spójrzmy prawdzie w oczy.
Prawie się nie znamy.
Od lat nie rozmawiamy, zarówno z twojej, jak i z mojej winy.
Nie zabiłaś Very. Świetnie.
Nie masz się czym martwić.
Jeśli ją zabiłaś, zasłużyłaś na to, co może cię spotkać.
Tylko...
nie udawajmy, że to ckliwy zjazd rodzinny.
Przykro mi, mamo, ale taka jest prawda.
A jeśli chodzi o tatę,
mam kilka wspomnień z nim związanych...
i chciałabym je zachować.
Słuchasz mnie?
Tato.
Zrobiłyśmy tapiokę!
Nie żartuj.
Naprawdę. I to nie z torebki.
Z prawdziwej śmietanki.
Powiesz jeszcze, że zrobiłyście ją dla mnie?
Masz uśmiech St. George'ów.
-Jesteś podobna do mojej matki. -Dość tych głupstw.
Powiedz jej, żeby odrobiła lekcje.
Odrób lekcje.
Dzwonił Theo w sprawie dźwigu.
Jeśli masz do niego części, zapłaci 250 dolarów.
Zmieniłem zdanie. Nie sprzedaję.
Nie jest wart 100 dolarów. Sam mówiłeś.
Ma łodzie w suchym doku.
Potrzebny mu dźwig.
W klubie Anonimowych Alkoholików trzeba sobie pomagać.
"Pomagać sobie nawzajem."
Cholera.
Jak go naprawię, będzie wart 250 dolarów miesięcznie.
Do diabła! To jest ciepłe!
Wróciłam do domu pół godziny temu. Od razu wstawiłam do lodówki.
Wystarczy, że w ogóle piję to świństwo.
Co cię tak śmieszy?
Twoje spodnie.
Rozpruły się.
Bardzo zabawne!
Jesteś bardzo rozbawiona, Dolores.
Założę się, że Vera Donovan ma w lodówce pełno zimnych napojów.
Zdejmij je. Zeszyję po kolacji.
O co chodzi?
Cały dzień skaczesz koło nich, a ja nic z tego nie mam.
Pamiętaj, że twój ojciec szorował mojemu kuter,
więc nie zadzieraj nosa.
Gdybyś miał kuter, nie potrzebowalibyśmy dodatkowych pieniędzy.
Spójrz na to.
Księżyc w pełni.
Świeci dla ciebie.
Chcesz zobaczyć ciemną stronę?
To bardzo zabawne.
Mam nadzieję, że nie chodziłeś tak cały dzień.
Dlaczego mnie do tego zmuszasz?
14 razy 4 równa się 28?
Żartujesz.
Jasne. To jest 14.
Nie!
Weź 14...
i przełam na pół...
Dostanę następną porcję z rodzynkami?
Dopiero po kolacji.
-Dobrze zrobiłaś, że dodałaś śmietanę. -Uwielbia rodzynki.
Powiedział, że to mój najlepszy deser.
Mamo, kapusta.
Odstaw ją.
Ja tylko...
Muszę chwilkę odpocząć.
Słusznie.
Kłapała ozorem, aż się zmęczyła.
Śmiertelnie.
Mamo?
Mam nakryć do stołu?
Byłoby miło. Dziękuję, kochanie.
Łączymy się z Walterem Cronkitem.
Dziewczęta reprezentują posterunki ratownicze wzdłuż plaży Alquinin.
Mówi się "Algonquin", palancie.
Mam nadzieję, że to nie z zastawy mojej matki.
Powinnaś na to popatrzeć.
Zobaczyłabyś, jak ma wyglądać tyłek.
Chłopaki na kutrze...
ciągle gadają...
o twojej urodzie.
A wiesz, co ja robię? Staję w twojej obronie.
Mówię: "może i jest teraz brzydka, ale trzeba było ją widzieć, kiedy piłem."
Matka mnie ostrzegała, że się zaniedbasz.
Gruby tyłek, wstrętne żarcie,
mielenie ozorem.
Wiesz, Joe? Nie jestem już zmęczona.
Siedź spokojnie, jeśli nie chcesz tym oberwać.
Mamo?
Wracaj do łóżka, kochanie.
Tatuś i ja tylko rozmawiamy.
Wszystko w porządku?
Tak.
Prawda, Joe?
W porządku.
Idź na górę, kochanie.
Wracaj do łóżka.
Tato?
Idź już.
Ty suko,
zapłacisz mi za to.
Śmiało. Tylko zrób to szybko.
I niech Selena nie widzi bałaganu.
Chcesz mnie wykończyć? Zrób to teraz.
Możesz być tak okrutny, jak chcesz.
Ale ostatni raz mnie uderzyłeś.
Zrób to jeszcze raz,
a jedno z nas znajdzie się na cmentarzu.
Zrób coś pożytecznego, kobieto.
Przynieś mi ręcznik do wytarcia głowy.
Krew kapie mi na koszulę!
Ta lekcja poskutkowała od razu.
Może tylko ta jedna.
To był długi dzień.
Musisz być zmęczona.
Co mam powiedzieć?
"Dziękuję za wspomnienia"?
Wszędzie cię szukam.
Okropnie zimno.
Co ty robisz?
Nie mogłam spać.
Rozchorujesz się.
Powiedz mi, co zamierzasz.
Powiedz mi, jakie masz plany, mamo.
O pieniądze nie musisz się martwić.
Jestem ubezpieczona.
Mogę jeszcze pracować. Wiele mi nie potrzeba.
Potrzebny ci adwokat.
Ci faceci nie bez powodu mówią: "weź adwokata."
Martwię się o ciebie, Seleno.
Nie zmieniaj tematu.
Jesteś moją córką.
Wiem, że chciałabyś o tym zapomnieć, ale to prawda.
Ciągle jesteś moją Seleną.
Ciągle jesteś moją córeczką. Nic nie poradzę, że martwię się o ciebie.
Mój Boże, twoje ręce.
Okropne.
Jeśli chcesz poznać czyjeś życie,
przyjrzyj się jego rękom.
To skutek 22 lat pracy u Very Donovan.
Pani Donovan, obiecuję, że nie będzie żadnych chłopców.
Możesz odejść, Susan.
Pani Donovan, proszę!
Spójrz na to z innej strony.
Wprawdzie nie dostałaś pracy,
ale za to ile będzie śmiechu, gdy opowiesz koleżankom,
jaką suką jest Vera Donovan.
Następna!
Pracuję od 13. roku życia.
Zaczęłam jako pokojówka w hotelu. Będąc w liceum,
sama sprzątałam trzy piętra.
Prowadziłam ojcu dom po śmierci mamy.
Jestem mężatką, mam córkę.
To duży dom, ale ja jestem silną kobietą i potrafię dobrze pracować.
Nie jestem łatwą pracodawczynią.
"Dolores."
W tym domu obowiązuje wiele reguł.
Na pewno o tym słyszałaś.
Ale powiem ci o nich osobiście,
żeby w przyszłości uniknąć łzawych scen.
Chcę, żeby wszystkie okna były otwierane co najmniej na dwie godziny dziennie...
Miała swoje dziwactwa.
Nie wiem, skąd się wzięły, ale była ich więźniem.
Srebra trzeba przeglądać i...
czyścić co tydzień. Mają lśnić jak lustro.
Sanitariaty musiały być codziennie czyszczone octem i sodą.
Obrusy, serwetki, chusteczki,
wszystko prane ręcznie, prasowane i krochmalone.
Pleśń była podstawą do zwolnienia z pracy.
Prześcieradła. Rzecz, której nigdy...
nie mogłaś zaniedbać.
Gdyby obcięto nos tej snobce,
i tak poczułaby, czy suszyły się na dworze,
czy w suszarni.
Przepraszam, panie Donovan.
Musisz robić to teraz?
Proszę pomówić z panią.
Jej mąż,
Jack.
Przyjeżdżał latem tylko raz.
A i tak przez większość czasu jej unikał.
Sznury do bielizny mogły wisieć bliżej domu.
Ale nie u Very Donovan.
Jej pościel musiał suszyć południowy wiatr.
A to oznaczało bieganie w górę i w dół dwa razy dziennie.
Czy to nie cudowny dzień, Jack?
Sześć spinaczy, Dolores!
Wiesz, że tak lubię.
Sześć spinaczy, nie pięć.
Jest 16:30.
Masz ochotę na koktajl?
Jak lato długie uprzykrzała każdy dzień,
ale znosiłam to pokornie.
Co tydzień wpływało na konto 40 dolarów.
Na ten temat nic nie mogła powiedzieć.
Dziękuję bardzo.
Mimo że przez całe lato wszystko krytykowała,
musiała być ze mnie zadowolona. Nadszedł wrzesień...
Wiem, że masz dużo pracy zimą,
ale raz w tygodniu trzeba posprzątać dom.
Zetrzeć kurze.
Dotrzymać myszom towarzystwa.
Zrobię to dla pani.
12 dolarów tygodniowo,
to moja propozycja.
Zgoda.
Do zobaczenia w maju.
Jack Donovan zmarł tej zimy.
Zginął w wypadku samochodowym.
Nie byłam pewna, jak to wpłynęło na Verę.
Przyjechała bardzo podekscytowana.
Mówiłam ci tyle razy,
że napis na wycieraczce ma być czytelny od zewnątrz.
Tak, proszę pani.
Sprzedała mieszkanie w Baltimore.
Przeniosła się na wyspę na stałe.
To przesuńcie tam, a tamto tu.
I wynieście stąd tę okropną kanapę.
Dwa dni trwała przeprowadzka jaśnie pani.
Zaproponowała mi pracę w pełnym wymiarze godzin. Przyjęłam.
Wiedziałam, jakie to może być piekło.
Piekło nie zjawia się w życiu znienacka.
Prawdziwe piekło zbliża się powoli...
i sztywnieje jak prześcieradła w zimowym wietrze.
Cieknie ci z nosa.
Ręce masz tak zimne i obolałe,
że pragniesz stracić w nich czucie.
To dopiero grudzień. Wiesz, że w lutym...
dłonie pokryte będą otwartymi, krwawiącymi ranami.
Ale ciągniesz to dalej...
i nagle okazuje się, że pierzesz te prześcieradła od 20 lat.
Nikt ci nie kazał tam zostać.
-Potrzebowałam pieniędzy. -Nie na początku, nie tych 40 dolarów.
Wtedy potrzebowałam ich najbardziej.
Nie dla siebie, dla ciebie.
Świetnie.
A więc to moja wina.
Myślisz, że ojca obchodziło, czy wydostaniesz się z wyspy?
Zaczyna się.
Odkładałam te pieniądze,
co tydzień wpłacałam je na twoje konto,
na szkołę.
Żebyś mogła stąd wyjechać na zawsze.
Zadziałało jak magiczne zaklęcie.
Dzień dobry paniom.
Poranny spacerek?
Nie.
Pakujemy bagaże na motorówkę, żebym mogła uciec.
Czym możemy służyć?
Potrzebna nam próbka włosa.
Co takiego?
Potrzebujemy włos do ekspertyzy.
-Naprawdę? -Wystarczy kosmyk.
Myślę, że lepiej dać spokój.
Możesz odmówić.
Ale będę wdzięczny, jeśli się zgodzisz.
Przynieśliście nożyczki?
Powiedziałam, żebyście dali spokój.
Dziś po południu będę miał nakaz.
Jeśli pan chce,
proszę je obciąć.
Muszę wyrwać.
Potrzebna mi cebulka.
Śmiało.
Niech pan robi, co chce.
W tym tygodniu nie ma konkursu piękności.
-Coś jeszcze? -Wystarczy, mamo.
Rozmawialiśmy wczoraj z Sheilą Jolander.
Powiedziała, że wielokrotnie słyszała, jak groziła pani śmiercią Verze Donovan.
To prawda?
Gdyby przychodziła częściej, słyszałaby jeszcze więcej.
-Idę do domu. -Vera pod koniec...
była w takim stanie, że powinnam to mówić co godzinę.
Śmiało, panie Mackey.
Niech pan to sobie zapisze.
Niech pan robi notatki.
Niech pan też zapisze, że od słowa do czynu...
daleka droga.
Ale to pewnie już panu powiedziała żona.
Wystarczy, Dolores.
Moja żona,
pani Claiborne,
zmarła 12 lat temu na raka kości.
Zgon z przyczyny naturalnej.
Pojedziemy już.
Frank.
Chcę wejść do domu Very.
Mam tam potrzebne rzeczy. Ubrania i przedmioty osobiste.
Możemy tam pójść jutro. Dziś po południu wywozimy ciało Very.
Zgoda.
Dlaczego się tak zachowujesz?
To ostatni facet pod słońcem, z którego możesz robić sobie wroga.
Nie robię sobie wroga, ja go już mam.
Co to ma znaczyć?
Chcesz powiedzieć, że go nie pamiętasz?
Wszystko pięknie, panno St. George,
ale powiedziałaś, że w chwili śmierci ojca...
pracowałaś w hotelu w Jonesport jako pokojówka.
Tak.
Pani Devereaux...
z hotelu...
Pamiętasz ją?
Pani Devereaux powiedziała,
że zdziwiła się na twój widok.
Powiedziała, że mama nigdy nie pozwalała ci zostawać tam na noc.
Czy to prawda?
Chyba tak.
Dlaczego właśnie wtedy pozwoliła ci zostać?
Kłopoty w domu?
Mama i tata...
byli ze sobą szczęśliwi?
Panno St. George?
Zaćmienie słońca.
Hotel był pełny z powodu zaćmienia.
Pieniądze...
Powiedzieli, że zapłacą podwójnie.
A więc to z powodu pieniędzy.
Mama pozwoliła mi zostać.
Powiedzieli, że zapłacą podwójnie.
Śmierć ojca...
to tylko zbieg okoliczności?
Jak długo jeszcze będziecie to ciągnąć?
Im szybciej zacznie mówić prawdę, tym szybciej będzie po wszystkim.
Jeśli on musi się nad kimś znęcać, niech torturuje mnie.
Ktoś, kto oskarża mnie o zabójstwo męża, może nazywać mnie Dolores.
Detektyw Mackey wykonuje tylko swoje obowiązki.
Robiąc morderstwo z wypadku?
I sprawiając, że dziecko, które dopiero co straciło ojca, wypłakuje oczy?
Jeśli to należy do jego obowiązków, powinien dostać premię.
Trzeba je rozdzielić.
Uspokój się, John.
Pięć minut sam na sam z dziewczynką.
Wystarczy, John.
Chcę tylko pięciu minut!
Powiedziałem: "Wystarczy."
Nie mów mi o robieniu sobie wrogów.
Nie, proszę pana. Nie, proszę pani.
Ten sukinsyn od dawna ostrzył sobie na mnie zęby.
Przynieś mi siekierę.
Spójrz na to okno. Smarkacze!
Powinnam zażądać, żeby rodzice zapłacili za szkody.
Teraz muszę kupić szybę,
kit i Bóg wie, co jeszcze.
Mogli spalić ten cholerny dom.
Myślałam, że materiał o lekarzach jest najważniejszy.
Gdybym znał twój numer, zadzwoniłbym wczoraj.
Oczywiście. Słuchaj.
Radiolog, o którym ci mówiłam,
wystraszył się.
Ale internista, Levitt,
ma długi język.
Myślałem, że pojechałaś w odwiedziny do matki.
Mały dramat rodzinny.
We wtorek będę w Phoenix.
W poniedziałek wyjadę.
Miałem podobne kłopoty rodzinne.
Wykańczają człowieka.
Zapewniam cię, że to żaden problem.
Oboje chcemy, żebym się tym zajęła. Wyjadę stąd najpóźniej w poniedziałek.
Chcesz mieć orgazm?
Posłuchaj, co powiedział Levitt.
Jesteś tam?
Przydzieliłem tę sprawę Maureen.
Przykro mi, ale nie mogłem czekać. Gazeta jest najważniejsza.
Nie bierz tego do siebie.
A więc teraz pieprzysz Maureen?
Daj spokój, Selena.
Nie mogłeś powiedzieć mi tego w oczy?
Nigdy ci nie obiecywałem...
Ty alfonsie.
-Licz się ze słowami. -Potrzebuję tej historii.
Są inne, lepsze.
Gówno prawda. Ta była jedyna.
To koniec.
Selena, nie możesz być...
Jeszcze raz to samo.
Nie powinien pan badać włosa mojej matki?
Musi być pani ciężko.
Chronić ją w ten sposób.
Ma krzepę. Może żyć kolejne 50 lat.
Następne zaćmienie będzie w '96. Jeśli tym razem się wywinie,
będzie miała kolejną okazję,
by kogoś zabić, zanim sama umrze.
Chce pani mieć to na sumieniu?
Ja też miałem problemy z alkoholem.
Nawet się pani nie domyśla, jak jesteśmy do siebie podobni.
Jesteśmy samotni,
bezdzietni.
Mamy pracę. Dla mnie praca jest rodziną.
Przez 30 lat zajmowałem się 86 sprawami. Rozwiązałem 85...
ku własnej satysfakcji.
Nie doceniłem pani matki.
To się nie powtórzy.
To pan wysłał faks do redakcji,
prawda?
"Bóg bowiem każdą sprawę wezwie na sąd,
"wszystko, choć ukryte,
"czy dobre było, czy złe."
Ty sukinsynu.
Mam na sumieniu Verę Donovan.
Następna ofiara obciąży pani sumienie.
Wiesz, Seleno,
nie mogę zapomnieć,
że byłaś wspaniałą kucharką.
Daj spokój.
Naprawdę.
Nie umiem nawet rozmrażać.
Przygotowywałaś kolację trzy razy w tygodniu.
Gdy wracałam z pracy,
dom był wysprzątany, lekcje odrobione, a kolacja stała na stole.
Wyszłaś z wprawy, to wszystko.
Jeszcze będziesz miała dla kogo gotować.
Przypomnisz sobie.
Gotować dla kogoś.
Masz chyba chłopaka.
Taka piękna, inteligentna, światowa dziewczyna.
Nie mów mi, że nie ma nikogo.
Jest mnóstwo "panów nikt".
Przeklęte gnojki.
Wychodź, Dolores!
Przeklęci smarkacze.
Morderczyni, wynoś się z wyspy!
Chodźcie tutaj, mali tchórze.
Kogo jeszcze zabijesz, zanim cię zamkną?
Zbliżcie się, tchórze!
Tym razem pójdziesz siedzieć!
Wiem, kim jesteście.
Chester Lavelier i cała reszta. Chodźcie tutaj.
Macie mi coś do powiedzenia?
Skończysz na krześle elektrycznym!
Co robisz?
A jak ci się wydaje?
Selena, sporo wypiłaś.
Co ty powiesz?
Chciałabym, żebyś przestała.
Spójrz na mnie.
Widzisz, w jakim stanie jestem?
Dlaczego bierzesz to świństwo?
Żeby za 10 minut...
poczuć się dobrze.
Daj mi 10 minut.
Daj mi tylko 10 minut!
Boże!
Widziałem wczoraj twojego ojca.
Pomagałaś matce w morderstwie?
Morderczyni!
Kto mówi?
Powieszę was za jaja na latarni morskiej!
Przestań, Selena!
Wszystko będzie dobrze, kochanie.
Nie będzie.
-Mój Boże! -Odejdź!
To był trudny okres.
Wiele przeszłaś, ale teraz wszystko będzie dobrze.
Trudny okres?
To było pieprzone załamanie nerwowe.
Nie używaj takich słów.
To był trudny okres. Masz go już za sobą.
Co ja robię?
Potrzebowałaś odpoczynku, to wszystko.
Pozbierałaś się i już jest dobrze.
Nie mogłaś mieć...
załamania nerwowego i zdobyć stypendium w Vassar College.
To był tylko trudny okres.
Musiałam postradać rozum, żeby tu przyjechać.
Tutaj! Znalazłem coś!
Co mu zrobiłaś, mamo?
Nic, dziecko. Daję słowo.
Cholera!
Do diabła!
Ja to wezmę, Seleno.
Zaprowadzę cię na górę, Dolores.
Tylko proszę,
idźcie ostrożnie.
Pobieramy próbki krwi.
Jeśli pani woli,
może pani wejść kuchennymi schodami.
John, zgadzasz się, żebyśmy wzięli jej rzeczy z góry?
Idźcie.
Przepraszam.
Otrzymał zezwolenie prokuratury...
na zabezpieczenie tych dowodów.
To tylko formalność.
Skończmy z tym szybko.
A więc...
Możecie wziąć wszystko, co nie zostało...
opakowane lub oznaczone.
Wiem, że nie ma tego wiele.
Przykro mi, Dolores.
Pomogę ci.
Skończyłaś, Dolores?
Nie. Mam coś jeszcze w pokoju Very.
Tam nie można wchodzić.
Jeszcze nie zabezpieczyłem dowodów.
Pani Claiborne.
Co to jest?
Mój album.
Artykuły Seleny.
Czytałam je Verze.
"UCZCIWA JEAN" ZNÓW W AKCJI!
O mały włos się nie wywinęła!
Czytałem. Dobry artykuł.
Nixon rozmawiał z panią otwarcie.
Stypendium.
Vassar.
Imponujące.
Chryste Panie.
Nie mogliście sprzątnąć po niej?
-Co z was za ludzie? -Proszę to odstawić!
To też jest dowód?
-Właśnie tak. -Odstaw to, Dolores.
Cholera!
Tak mi się odwdzięczasz za przysługę?
Nie wyjdę stąd bez albumu.
Przykro mi, John.
Spotkamy się w ratuszu pojutrze o 9:00.
Nie bój się, Frank. Przyjdę.
Mam wrażenie, że już teraz moglibyśmy rozwiązać sprawę.
Nie będzie tak jak kiedyś.
A więc to tak?
Chodźmy już.
Posłuchaj mnie, Panie Przemądrzalski.
Nie będę dłużej znosiła docinków.
Mój mąż poniósł śmierć w wypadku. Pan wiesz o tym najlepiej.
W "nieszczęśliwym wypadku", mówiąc dokładnie.
Wiele osób może powiedzieć,
że miałam masę powodów, by go zabić.
Ale dlaczego miałabym zabijać Verę?
Straciłam pracę...
i przytulny pokój.
Nie potrzebuje pani pracy, prawda?
Motyw?
Sądzę, że 1 600 000 dolarów...
to wystarczający motyw.
Co?
Pani matka jest bogatą kobietą, Seleno.
O czym pan mówi?
Wczoraj rozmawiałem z adwokatem Very z Baltimore.
-Zostawiła pani wszystko... -Słuchaj, John...
Co do centa.
Nie mogła tego zrobić.
Pan kłamie.
Jest pani milionerką, pani Claiborne.
Chwileczkę.
-To nie miejsce na takie... -Nie wtrącaj się.
On zwariował.
To szaleństwo.
Nie mogła tego zrobić.
Przed panią też to ukrywała, Seleno?
A może pani o tym wiedziała?
Bo ten testament...
sporządzono osiem lat temu.
Poczekamy na prokuratora do poniedziałku?
Czy rozwiążemy sprawę teraz?
Wsiadaj, mamo.
Wsiadaj do cholery!
Nie wiedziałaś, że zapisała ci majątek?
Przysięgam, że nie.
Ponad milion dolarów.
Ta suka. Ta cholerna, kapryśna suka!
Przestań wygadywać głupstwa.
Teraz możesz wziąć adwokata.
Kłopoty z samochodem?
Nie, wszystko w porządku.
Szkoda, że jej nie zabiłam.
Zostawić mi wszystkie pieniądze.
Szkoda, że tego nie zrobiłam!
Szkoda, że jej nie zabiłam!
Co się wydarzyło w tym domu?
Cholerny dzwonek.
Zobaczmy, kto się obudził.
Zmoczyłam się.
Co to za nowość?
Ile czasu tym razem?
Kiedy straciłaś świadomość? Jakieś dwa dni temu.
Pozwoliłaś mi leżeć w mokrym?
Nie dbasz o mnie, gdy cię nie kontroluję.
Tak właśnie robisz,
prawda?
Urządzam przyjęcia, gdy chrapiesz.
Gdzie moja chińska świnka?
Jest ich tu 200. Którą chcesz?
Sprytna jesteś.
Nie. Gdybym była sprytna, już dawno bym odeszła.
Zobaczmy, ile ci tego zostało.
Masz zamiar leżeć w tej marynacie?
Posadzę cię na nocniku tak czy inaczej.
No już.
Nareszcie.
Kareta czeka, wasza wysokość.
Obejmij mnie zdrową ręką.
Trzymaj się tym razem.
Oprzyj się na zdrowej nodze.
Nie wiem, dlaczego mi to robisz.
Nienawidzę tej koszuli.
Dni jedwabiu i satyny minęły.
Kolej na rzeczy, które łatwo uprać.
Trujesz mnie,
prawda, Dolores?
Powoli,
ale skutecznie.
Tak właśnie robisz.
Nie, jaśnie pani.
Gdy będę chciała cię wykończyć, nie posłużę się trucizną.
Wyrzucę cię przez okno. Na świecie będzie o jedną sukę mniej.
Jesteś dzisiaj...
w dobrym nastroju,
Dolores Claiborne.
Chcę mojej chińskiej świnki!
To podnieś swój hrabiowski tyłek i weź ją.
Obie wiemy, że dasz radę.
To ci dobrze zrobi.
Potrzebujesz gimnastyki.
Potrzebuję tylko...
kogoś, kto będzie robił, co każę.
Nie przesadzaj, Vera.
Będę przesadzała,
jak mi się spodoba!
Tak.
Właśnie tak!
Tylko to...
mi zostało w życiu,
mówienie, czego chcę.
"Ta świnka piła szampana.
"Ta świnka jadła fasolę."
Zrobię ci herbaty. Poczujesz się lepiej.
Nie!
Nieprawda.
Nie poczuję się lepiej.
Nigdy.
Nigdy nie wyzdrowieję.
O mój Boże.
Co ty u diabła wyprawiasz?
Zejdź mi z drogi, Dolores.
Dokąd chcesz iść?
Co cię napadło?
Zostaw mnie, Dolores!
Odejdź ode mnie!
O mój Boże!
Nic nie mów.
Zadzwonię po lekarza.
Nie chcę lekarza.
Nie chcę szpitala.
Wszystko będzie dobrze, Vera.
Leż spokojnie, nie ruszaj się.
Wyzdrowiejesz.
Dolores Claiborne mówi, że wyzdrowieję.
Co za ulga,
mam profesjonalną diagnozę.
Dlaczego?
Dlaczego to zrobiłaś, Vera?
-Dlaczego? -Bo...
nienawidzę...
zapachu starości.
Jestem zmęczona...
i chcę z tym skończyć.
Pomożesz mi, Dolores?
Proszę,
pomóż mi umrzeć.
Nie pozwól mi umierać w szpitalu.
Dobij mnie.
Jeśli chcesz mi pomóc,
pospiesz się.
Dolores, list polecony.
Nie wierzysz mi, prawda?
Myślisz, że to ja ją zabiłam.
Nieważne, co ja myślę.
Powinnaś martwić się tym, co myślą inni.
Zrobiłam listę adwokatów.
Najlepsze kancelarie w Nowym Jorku.
To może zająć kilka dni, dlatego w poniedziałek...
nie powinnaś powiedzieć ani słowa.
Weź to.
Może nie zauważyłaś, ale próbuję ci pomóc.
Myślisz, że mnie obchodzi opinia innych?
Jezu.
Chodzi o ciebie.
Obchodzi mnie tylko to, co ty myślisz.
Ja nie wsadzę cię do więzienia.
Uważasz, że to koniec świata?
To byłaby wreszcie ulga.
Siedzisz, śpisz...
i masz trzy posiłki dziennie.
Może lubisz być nieszczęśliwa?
Nie jest tak, mamo?
Jeśli tak wolisz.
Vera to suka. Dokuczliwa, podła, skąpa.
Dlaczego nie odejść?
Zostawić wszystko w diabły.
Tak się robi w Nowym Jorku?
Gdy ktoś mnie rani,
odchodzę.
Nauczyłam się tego na długo przed przyjazdem do Nowego Jorku.
To nie ja cię zraniłam.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Obwiniasz jego?
O tym będziemy teraz mówić?
Był pijakiem.
Ledwo trzymał się na nogach.
Zgoda,
może cię uderzył.
Ja tego nie pamiętam.
Wielu rzeczy nie pamiętasz.
Nie ma go tutaj i nie może się bronić.
Możesz przysiąc na Boga, że nie pamiętasz?
Patrz.
Tu jest ta cholerna lista.
Rób, jak chcesz.
To dlatego jesteś taka nerwowa.
Nerwowa?
Chcesz powiedzieć "znerwicowana"?
Jeśli masz zamiar robić psychoanalizę,
powinnyśmy ustalić terminologię.
Podstawą krytycznego myślenia jest...
komunikacja za pomocą ustalonego słownictwa.
Napijmy się.
Dość mam na dzisiaj.
Siadaj i skończ z tym uczonym pieprzeniem.
Usiądziemy przy tym stole, ty i ja,
i napijemy się.
Gdy skończymy...
Gdy ja skończę,
będziesz mogła iść na górę i wziąć te swoje tabletki szczęścia.
Nie waż się powiedzieć słowa.
Zanim się upijesz i stracisz przytomność,
popatrz na jej świadectwo.
Widziałem.
I co?
Wszyscy miewają wpadki.
Mogę odejść?
Przedtem powiedz mi, jak uczennica,
kończąca podstawówkę z wyróżnieniem,
mogła się tak opuścić w nauce przez dwa semestry?
Zostawisz ją wreszcie w spokoju?
Ty też nie byłaś prymuską.
Wszyscy Claiborne'owie to ciemniaki.
Mogę odejść?
Nie możesz.
Możesz. Idź, skarbie.
Dziękuję bardzo.
Lepiej nic nie mów.
Sprawisz, że ucieknie z domu.
Co tutaj robisz, mamo?
Pomyślałam, że możemy wrócić razem. Nie masz nic przeciwko, prawda?
Pięknie, prawda?
Ty też kiedyś byłaś piękna.
Dlaczego już nie jesteś?
Kiedy ostatni raz myłaś włosy?
Bierzesz narkotyki, prawda?
Zmieniłaś się.
Masz 13 lat, palisz trawkę.
Skąd ją masz? Od kiedy to robisz?
Nie biorę narkotyków, mamo.
Cokolwiek to jest, nie przestanę cię kochać.
Ale nie mogę ci pomóc, jeśli nie znam prawdy.
Jesteś w ciąży?
Nie żartuj.
Chcesz skończyć jak ja? W pułapce bez wyjścia?
Myślisz, że kazałam ci się uczyć,
żebyś całe życie sprzątała u ludzi? Tego chcesz?
Nie jestem w ciąży.
A więc...
O co chodzi? Co się z tobą dzieje?
-Zostaw mnie w spokoju. -Nie.
Będziemy pływać tam i z powrotem, póki nie powiesz mi,
co się stało.
Zostaw mnie!
-Dlaczego nie chcesz rozmawiać? -Nie dotykaj mnie!
Co?
Przestań!
Trzymam cię.
Odejdź ode mnie!
Co się z tobą dzieje?
Odpowiedz mi!
Skąd to masz?
Co ty robisz?
To kamea babci St. George.
-Jest moja. -Co zrobiłaś?
Szperałaś w rzeczach ojca?
Proszę, mamo...
-Ukradłaś to, Seleno? -Nie! To moje.
O mój Boże.
KSIĄŻECZKA OCZCZĘDNOŚCIOWA POWIERZONA DOLORES ST. GEORGE
Widzi pani, pani St. George,
rachunek został zamknięty przez pani męża.
Jak to możliwe?
To oszczędności całego życia. Tu jest książeczka.
Rozumie pani,
to jest konto nieletniej.
Każde z rodziców może dokonać wypłaty.
Tu nie odnotowano żadnych wypłat.
Jak podjął pieniądze? Bez książeczki?
Pani St. George,
proszę mówić ciszej.
Tu jest notatka, że pani mąż zgłosił zaginięcie książeczki.
Poprosił o wydanie nowej.
To się często zdarza.
Do diabła! To ja otworzyłam konto!
Jak pan myśli, kto wpłacał pieniądze?
Proszę, pani St. George.
Zapewniam panią, że to zgodna z prawem,
zwykła procedura.
Może zgodna z prawem, a może nie.
Ale nie uwierzę, że zwykła procedura nie nakazuje...
wykonać jednego telefonu,
do osoby, której nazwisko figuruje na rachunku.
Bardzo mi przykro.
Jeszcze raz pan powie, że mu przykro, a kopnę pana w tyłek.
To dlatego, że jestem kobietą, prawda?
Gdybym to ja opowiedziała historyjkę o zgubionej książeczce...
i poprosiła o nową...
Gdybym to ja chciała podjąć pieniądze oszczędzane od 11 lat,
zadzwoniłby pan do mojego męża.
Dobrze...
Są dwie możliwości.
Schował pieniądze do słoika i zakopał za domem albo...
otworzył nowe konto.
Panie Pease,
mam nadzieję, że choć przez chwilę pomyśli pan,
ile zmartwień oszczędziłby mi pan, wykonując jeden telefon.
Proszę mi powiedzieć, czy założono tu nowe konto,
czy mam przekopać okolice domu.
Jak tylko wyczyścicie srebra, przewietrzcie pokój gościny.
Chcę obejrzeć pościel na kanapy w gabinecie...
i w salonie.
Nie, Joy, nie podoba mi się ten zestaw kolorów. Zmień to.
Sprawdzałaś kwiaty, Dolores?
Dlaczego zwiesiłaś nos na kwintę?
Za 36 godzin przeżyjemy jedyne w swoim rodzaju doświadczenie,
oglądając całkowite zaćmienie słońca.
Moi goście muszą przejechać 1300 km, żeby zobaczyć coś, co ty...
Widziałaś to, Dolores?
Jak tylko przyjadą, postaraj się, żeby niczego im nie brakowało.
Zrobiłam listę.
Nie chcę, żeby w ostatniej chwili ktoś musiał jeździć do Jonesport.
Słyszysz mnie?
Przynieś herbatę.
-Skończyłaś? -Przepraszam, pani Donovan.
"Vera."
Nalegam, żeby kobiety wpadające w histerię w moim salonie,
mówiły do mnie po imieniu.
Oświeć mnie, Dolores.
Co sprawiło, że kobieta twarda jak skała zamieniła się w fontannę łez?
Joe ukradł mi pieniądze.
Poszłam zlikwidować konto...
Oszczędzałam te pieniądze dla Seleny.
3 000 dolarów. Poszłam je podjąć, ale ich nie było.
Nie licz na mnie, Dolores.
Wszystko ulokowałam w gotówce.
Chciałaś zagrać na giełdzie?
Chciałam wyjechać.
Chciałam zabrać stąd Selenę, zanim on wróci.
Cóż to...
za tragedia.
A dlaczego chciałaś uciec?
Śmiało, Dolores.
Może nie jest tak źle, jak się wydaje.
Oddaj mi to! To moje!
O mój Boże.
Twój ojciec. Robił to z tobą, prawda?
O czym ty mówisz?
-Co on ci zrobił? -Nic!
-Dotykał cię, tak? -Nie!
Co on ci zrobił?
Musisz powiedzieć mi prawdę. To ważne.
Zostaw mnie w spokoju!
Ty dziwko!
Jesteś starą, kłamliwą dziwką!
Pieprzona psychopatka.
-Uważasz, że zmyślam? -Rzeczywiście tak myślisz?
-Jak możesz nie pamiętać? -Pamiętam, że ty go uderzyłaś!
Oto, co pamiętam.
Pamiętam krew na jego twarzy. Picie, awantury, i jeszcze to?
-To nie twoja wina. -Mackey ma rację. Jesteś niebezpieczna.
-Odpieprz się. -Musisz mi uwierzyć.
Nie wierzę.
Nie zatrzymuj mnie.
Idę do hotelu.
Pani Devereaux potrzebuje pomocy na czas zaćmienia.
-Wrócę za parę dni. -Rozmawiałyśmy o tym.
Nie obchodzi mnie, o czym rozmawiałyśmy.
Nie chcę być tutaj, gdy będziesz rozmawiała z tatą o twoich wymysłach.
Masz natychmiast wrócić!
Odczep się!
Jak na 12 godzin snu, nie wyglądasz zbyt dobrze.
Muszę jechać do Arizony.
Muszę napisać ten artykuł. To ważne.
Wiem.
Spakowałam twoje rzeczy.
Porozrzucałaś je wszędzie.
Kawa jest na kuchence.
POLICJA STANOWA W MAINE
Vera Donovan, akta dochodzeniowe
Co to jest?
Raport detektywa Mackeya. Trzymaj.
Nie chcę tego.
Odważna jesteś, mamo.
Zadzwonię gdzie trzeba.
Jutro włączą ci telefon.
Wezmę ten raport.
Przefaksuję go do adwokata.
Jutro spodziewaj się telefonu.
Jak już będziesz rozmawiała z adwokatem,
słuchaj jego rad.
Spóźnisz się na prom.
Chcesz się pogrążyć?
Idź jutro na przesłuchanie i mów, co ci ślina na język przyniesie.
Przykro mi, mamo.
"Kobieta czasem musi być suką, żeby przetrwać."
Cholera!
Mam nadzieję, że dobrze się tym posługuję. Nigdy tego nie robiłam.
Ci Japończycy robią takie zmyślne rzeczy!
Śpisz teraz, Seleno,
ale wiem, że wyjedziesz zaraz po przebudzeniu.
Przypuszczam, że słuchasz tego w Arizonie.
Do tej pory wszystko się wyjaśni.
Nie załatwiaj adwokata.
Jutro pójdę porozmawiać z tymi ludźmi...
i nie będę gadała głupstw.
Powiem im to, co teraz mówię tobie.
Uważam, że powinnaś dowiedzieć się o tym ode mnie.
Jak daleko się posunął, Dolores?
Ona mówi, że nic się nie stało.
Ale krzyczała, płakała i zaprzeczała tak, że wiem, iż mam rację.
Powinnam była...
domyślić się wcześniej, widząc, jak się wobec niego zachowuje.
Mój Boże.
Jak daleko się posunął?
On nie zawsze był taki.
Na początku nie szło może po różach...
Pieprzył ją?
Nie wiem.
Jeśli dotąd tego nie zrobił, niebawem do tego dojdzie.
Pracuje na kutrze. Wraca jutro.
Te pieniądze...
Za te 3 000 dolarów zamierzałam wywieźć ją jak najdalej.
Jak daleko, Dolores?
Do Jonesport? Do Bangoru?
Przez całe życie oddaliłaś się od wyspy najwyżej 80 km.
Ile czasu by cię szukał?
Żyjemy w świecie należącym do mężczyzn.
Może się mylę.
A jeśli nie?
Mężowie umierają codziennie.
Naprawdę.
Któryś pewnie umiera właśnie teraz, gdy tak siedzisz i płaczesz.
Umierają...
i zostawiają żonom pieniądze.
Ja chyba wiem najlepiej, prawda?
Czasem wracają do domu ze swoich sekretnych garsonier...
i hamulce się psują.
Wypadek, Dolores,
może być najlepszym przyjacielem nieszczęśliwej kobiety.
Jak wam się podoba bossa nova?
Znalazłam ich w Nowym Jorku.
Jak się masz?
Coś dzwoni w kuchni. Idź sprawdzić.
Przepraszam, pani Donovan. Uwijamy się, jak możemy.
Och, daj spokój.
Wszystko jest cudowne.
Zapowiadają deszcz.
Nie martw się.
Będę miała moje zaćmienie.
Odsyłam cię do domu, Dolores.
Dobrze się spisałaś, wszystko jest pod kontrolą.
Chcę, żebyś podzieliła to unikalne doświadczenie z mężem.
Wraca, prawda?
Chyba tak.
Masz tu dwa zestawy do oglądania zaćmienia.
Pomyślałam, że spodobają się tobie i Joemu.
Nie mogę.
Czasem, Dolores,
czasem trzeba być okropną suką,
żeby przetrwać.
Czasem...
nic innego...
nie pozostaje kobiecie.
Dziękuję, Vero.
A teraz jedź do domu.
Pam i Sheila posprzątają.
Pamiętaj,
zaćmienie będzie o 17:00.
Za nic w świecie nie chciałbym tego przegapić.
Mam specjalne okulary. Idę poszukać dobrego miejsca.
No, dalej!
Dobrze!
Cholera!
Jesteś kupą złomu.
Co ty tu robisz o tej porze?
Wzięłam wolne popołudnie.
Ty też witaj w domu.
Nie zaczynaj, Dolores.
Gdzie Selena?
Pracuje w hotelu.
Wykupiłaś cały sklep?
Co to jest?
Prezent z okazji zaćmienia.
Cholerne zaćmienie.
Jestem ostatnio taka szczęśliwa, że chciałabym się z kimś podzielić.
Co cię tak uszczęśliwia?
Jezu Chryste.
Nie chcesz tego?
Mogę wylać.
Vera dała nam to, żebyśmy obejrzeli zaćmienie.
Gówno mnie to obchodzi.
Nie chcę się z tobą kłócić.
Spróbujmy cieszyć się tym dniem.
Nie będzie trudno.
Co za tłumy! Jak desant w Normandii.
Spójrz na nich.
Wszyscy wypłynęli w morze.
Mam nadzieję, że będzie padało.
Że ulewa potopi ich wszystkich.
Co ci się stało?
To nic wielkiego. Jakby chmura zasłoniła słońce.
Zjedz, Joe, zanim obsiądą to muchy.
Nareszcie.
Hej, Dee!
Nie na to czekaliście, ty i wszyscy ci durnie?
Chodź tutaj.
Cholera.
Naprawdę zniknęło.
Mam dla ciebie inną niespodziankę.
Wynaleziono pigułki na brzydotę?
Wiesz, że Selena ma pieniądze na koncie?
Tak i co z tego?
Podjąłeś je.
Nie patrz takim wzrokiem.
-To musi być zabawne, prawda? -Tak.
Załatwiłem cię na cacy, nie?
Oszukałeś mnie w wielu sprawach, Joe,
ale nadszedł czas wyrównania rachunków.
Wydałeś z tego 500 dolarów.
Na co?
Poker?
Piwo?
Nie doceniasz mnie.
Były przeznaczone na szkołę.
Nie dość, że przepuściłeś nasze pieniądze, musiałeś zabrać i jej?
Gówniana szkoła.
Trzema tysiącami nie można dziś nawet podetrzeć tyłka.
Cały dzień spędziłam w banku.
To było niezgodne z prawem.
Okłamałeś ich.
Spowodowałeś, że złamali przepisy.
Co zrobiłaś?
Oddali mi te pieniądze w gotówce.
Wszystkie z wyjątkiem 500 dolarów, które przepuściłeś.
Pieprz się sam.
Jeśli ci jeszcze stanie.
Ostrzegałem cię, żebyś ze mną nie zadzierała!
Tak czy nie?
Wierzysz mi teraz?
Tak, Joe!
Mój Boże.
Spójrz.
Gwiazda.
Zobaczysz ich dużo, jeśli nie powiesz mi, gdzie są pieniądze.
Szybko!
Zakopałam je...
niedaleko.
Za polem.
Chodźmy je wykopać.
Radzę ci, żeby się znalazły co do centa.
Zachowaj te przemówienia dla kumpli u golibrody!
Ciekawe, czy nadal będą cię mieli za ogiera,
gdy się dowiedzą, że pieprzysz tylko...
swoją 13-letnią córkę!
-Nie wiem, o czym mówisz. -Naprawdę?
To dlaczego wyglądasz, jakby sam diabeł złapał cię za jaja?
Ona kłamie. Mała kłamczucha.
Cholerna podpuszczalska.
Jak mogłeś to zrobić, Joe?
Po tym wszystkim, co dla niej zrobiłem,
wygaduje takie kłamstwa...
Wezmę na nią pasa, jak wróci.
Przyłożę jej pasem.
Przyłożysz głowę do pryczy więziennej w Shawshank, gdzie na długo wylądujesz...
za molestowanie nieletniej.
Przeklęta dziwka!
Pogarszasz sprawę tą ucieczką.
Zostaw mnie!
Dam ci nauczkę, ty dziwko!
Stracisz nie tylko pieniądze!
Mam cię!
Proszę, podaj mi rękę, bo spadnę!
Pomóż mi, bo spadnę!
Nie wiesz, co robisz.
Dokąd idziesz?
Co ty robisz? Daj spokój, Dee!
Dokąd idziesz? Co ty robisz?
Proszę!
Ty suko!
Przysięgam, że cię zabiję.
Na pomoc!
Niech ktoś mi pomoże, błagam!
Ratunku!
Na pomoc!
-Cholera! -Nikt cię nie słyszy.
Ty suko! Módl się, żebym stąd nie wyszedł.
Zaćmienie trwało sześć i pół minuty.
Powiadają, że było najdłuższe w dziejach.
To było znacznie więcej niż przesłonięcie chmurami.
To było piękne.
Spaliłam sukienkę...
i rzuciłam butelkę po whisky w pobliżu studni.
Rozpytywałam ludzi, czy nie widzieli, jak Joe leży gdzieś pijany.
Poza kłopotami związanymi z pojawieniem się Mackeya,
to było łatwiejsze, niż myślałam.
To wszystko,
cała prawda.
Nie obchodzi mnie, kto się o tym dowie.
Obchodzi mnie tylko...
zawsze tylko to mnie obchodziło,
czy jesteś cała i zdrowa.
Okłamałam cię.
Okłamywałam samą siebie.
Nadszedł czas zapłaty.
Gotowe.
Kawa, jeden dolar.
Reszta z piątki.
Kawa, gorąca czekolada, razem 60 centów.
Warte najwyżej połowę.
Masz.
Zmarzłaś na kość.
To cię rozgrzeje.
O co chodzi? Nie chcesz?
Gorąca czekolada dla ciebie.
Zdejmijmy pokrywkę.
Masz ten drobiazg, który ci dałem?
Obejrzyjmy go sobie.
To specjalna rzecz, Seleno.
Moja mama dostała to od swojej mamy.
A ja nie dałbym tego nikomu innemu.
To jest tylko dla ciebie, skarbie.
Trzymaj.
Weź to.
To jest tylko twoje.
Masz zimne ręce?
Nie jest mi zimno.
-Daj mi ręce. -Nie jest mi zimno.
Nikt nas nie zobaczy, skarbie.
No już. Daj mi ręce.
Czekolada się wyleje.
Cholera.
Kupię ci drugą.
-Daj, osuszę ci ręce. -Dobrze.
Masz zimną dłoń.
Nie mogę.
Nie, tato, proszę.
No, dalej. Wiesz, jak to się robi. Pokazywałem ci.
Pamiętasz, jak ci pokazywałem? Nikt nas nie zobaczy.
Śmiało, dziecinko.
Pamiętasz?
Pamiętasz, jak ci pokazywałem?
Proszę.
Śmiało.
Właśnie tak.
O, tak.
Moja grzeczna dziewczynka.
Kocham cię, Seleno.
Jesteś moją dziewczynką.
Chce pani resztę czy nie?
Proszę ją zatrzymać.
Miałam zamiar ją zabić, wysoki sądzie.
Próbowała zrobić to sama,
ale ciągle żyła.
Błagała mnie, żebym ją dobiła.
Nie wiem, czy bym to zrobiła.
Gdy wróciłam z kuchni, była martwa.
Miała pani szczęście.
Powiedziano mi, że zrezygnowała pani z adwokata.
Tak, proszę pana.
Zdarzyło mi się udzielać ślubów w obecności adwokata.
Skończmy z tym wreszcie.
Zanim podpiszę raport detektywa Mackeya,
chciałbym wyjaśnić kilka spraw.
Pani Claiborne,
mam licznych świadków,
którzy twierdzą, że słyszeli, jak groziła pani śmiercią Verze Donovan.
Czy to prawda?
Dlaczego nie pyta pan o to, co naprawdę chce wiedzieć?
Wszystko w swoim czasie, pani Claiborne.
-Czy to prawda, że jej pani groziła? -Oczywiście, że tak.
Powiedziała to panu w sobotę.
To przesłuchanie przy drzwiach zamkniętych.
Kobieta, która tam siedzi, ta bez adwokata, to moja matka.
To nie jest proces. Mam prawo być przy niej.
Selena St. George.
Nie przerywajmy sobie. Skończmy z tym raz dwa i wracajmy na ląd.
Ten raport jest niepełny. Zanim pan podpisze...
Jesteśmy w trakcie przesłuchania, panno St. George.
Moja matka nie zabiła Very Donovan.
To zabawne. Na 30 stronach udowodniono, że było inaczej.
To wszystko poszlaki.
Przysłuchiwałam się wielu procesom i wiem, że nie ma dowodów.
Poszlaki? Samuel Marchant, strona 6!
Niech pan powie, czego nie ma w raporcie.
Miałyście cały weekend na znalezienie adwokata.
Czego nie ma w raporcie?
Te kobiety się kochały.
Czyżby?
Miło nam to słyszeć.
To nam...
całkiem umknęło podczas śledztwa,
prawda, Frank?
Proszę nam opowiedzieć o tym wielkim uczuciu.
O pani osobistych spostrzeżeniach.
Jak się zachowywały podczas pani wizyt?
Boże Narodzenia, urodziny, wakacje,
kiedy tylko zdołała się pani oderwać od sądowych reportaży.
Proszę nam o tym opowiedzieć, panno St. George.
Kiedy była tu pani ostatni raz?
Proszę pani?
Piętnaście lat temu.
Pani musi mieć dobrą pamięć.
Te kobiety spędziły ze sobą 22 lata.
Przez ostatnie 10 moja matka opiekowała się Verą...
24 godziny na dobę, 365 dni w roku,
za 80 dolarów tygodniowo.
Niech się pani nie zagalopuje.
On twierdzi, że się nienawidziły.
Chciałabym wiedzieć, dlaczego byłyście razem, skoro się nienawidziłyście.
Mogłaś znaleźć inną pracę,
lepszą.
Dlaczego wybrałaś 20 lat piekła?
-Dlaczego, mamo? -To żenujące.
Od pani oczekuje się profesjonalizmu.
To prawda, że ich nie odwiedzałam.
A kto odwiedzał?
Kto przychodził do tego domu przez ostatnie lata?
Doktor Collin, raz w miesiącu.
Nie zapominajmy o Sammym Marchantcie.
Nikogo nie obchodziło, czy żyją.
Miały tylko siebie.
Dlatego byłyście razem.
Czy tak robią ludzie, którzy się nienawidzą?
Poświęcałaś się za...
20 centów za godzinę w imię nienawiści?
To bardzo wzruszające.
Ale 1 600 000 dolarów,
to trochę więcej niż 20 centów za godzinę.
Matka nie wiedziała o tym zapisie.
Panno St. George.
Testament sporządzono osiem lat temu.
Byłeś tam, Frank.
Kiedy Mackey powiedział o testamencie.
Myślisz, że wiedziała?
On nie jest oskarżony.
Moja matka też nie.
Konstablu?
Wydawała się zaskoczona,
moim zdaniem.
Takie odniosłem wrażenie.
Chce nam pani wmówić, że najlepsze przyjaciółki...
przez osiem lat o tym nie rozmawiały?
Sądzę, że można dłużej dochować sekretu.
Trzymać 1 600 000 dolarów w tajemnicy?
Dajmy spokój!
Wiedziała pani o tym, pani Claiborne?
Nie, proszę pana.
Vera jasno dawała do zrozumienia, że wyda wszystko przed śmiercią.
Myślałam, że zostanie po niej najwyżej brudna bielizna.
Niezły interes, prawda?
Nie wierzy jej pan?
Coś panu powiem.
Może mamy tu do czynienia z genialnym przestępcą.
Przez osiem lat jest o włos...
od największej fortuny na wyspie.
I co robi?
Odczekuje rok i topi Verę wannie?
Głodzi ją przez trzy lata?
Pogarsza pani sprawę.
Dusi ją podczas snu?
Narkotyzuje?
Moja matka planuje coś lepszego.
Przez osiem lat podaje jej basen, myje ją, pierze brudy.
Czeka osiem lat, aż Vera ledwie zipie.
I co robi?
-Wiemy. -To pańska teoria, prawda?
Czeka osiem lat, żeby zrzucić ją ze schodów.
Tak. Żeby wyglądało na wypadek.
Przewróciła kuchnię do góry nogami, żeby znaleźć wałek.
Spokój!
Czy cios wałkiem wyglądałby na wypadek?
Wpadła w panikę, jak pani teraz.
Sammy przynosił pocztę codziennie w południe.
-Czemu akurat wtedy? -Wpadła w panikę.
-Wiedziała, że musi dokończyć... -Skąd pan wie?
Czternaście lat doświadczenia...
-I żadnej pomyłki? -Nie w ważnej sprawie.
-Słusznie. Wygrał pan 85 spraw na 86? -To prawda.
-Brakuje panu jednej sprawy. -Ten raport mówi prawdę.
Prawdę? Gówno! Niech mu pan powie, o co naprawdę chodzi!
Śmiało.
Niech pan powie.
Ona już kiedyś to zrobiła.
Chwileczkę. Była już o coś oskarżona?
Nie, nie była.
Nie oskarżono jej.
Osiemnaście lat temu...
mój ojciec napił się szkockiej...
i wpadł do studni.
Detektyw Mackey nie uwierzył, że to był wypadek...
i dlatego tu dzisiaj jesteśmy.
Co pani myśli, Seleno?
Myślę, że winna jestem panu przeprosiny.
Nazwałam pana sukinsynem.
Powiedział pan, że jesteśmy do siebie podobni.
I miał pan rację.
Oboje spędziliśmy 18 lat na osądzaniu tej kobiety.
Przyjechaliśmy tutaj,
przynajmniej ja,
wierząc w jej winę.
Zapomnieliśmy, że tu chodzi o Verę Donovan,
a nie o mojego ojca.
A jeśli to nie był wypadek?
Proszę posłuchać,
minęło 18 lat.
Nie wiem jak pan,
ale ja jestem wyczerpana.
Myślałam o tym każdego dnia.
Każdego dnia.
Popełniłam błąd...
i już go nie powtórzę.
Stać mnie na to, żeby się przyznać,
a pana nie?
Ona nie zabiła Very Donovan.
Szukał pan niezbitego dowodu.
Ale go nie ma.
Ma pan 30 stron raportu o samobójstwie.
Pytam pana,
jako człowieka honoru,
przy całym pańskim doświadczeniu,
przy wszystkim, co pan widział,
czy bylibyśmy tutaj,
gdyby nie chodziło o Dolores Claiborne?
Ten raport mówi prawdę!
Jeśli pan z tym pójdzie do sądu, przegra pan znowu.
Czy tak pan chce zakończyć karierę?
Mam długą listę nowojorskich adwokatów,
którzy z radością rozerwą pana na strzępy przed ławą przysięgłych.
Mamo...
Chodźmy stąd.
Nie mogą cię już skrzywdzić.
John?
To twoja rozgrywka.
Decyzję zostawiam tobie.
Chodźmy.
Już czas.
Nawet gdy jest ciepło, jest zimno.
W Arizonie będzie inaczej.
Nie ma żadnej Arizony.
Nie jadę tam.
Kłamałam.
Mój naczelny,
artykuł, książka,
wszystko skończone.
Ciągle muszę się o ciebie martwić?
Nie wiem, co czuję.
Może nigdy nie będę wiedziała.
Wiem, że zrobiłaś to dla mnie.
Nie chcę cię znowu stracić.
Teraz idź.
Nie stracisz mnie.
Idź już.